به گزارش مشرق، سید محمد عماد اعرابی طی یادداشتی در روزنامه کیهان نوشت:

وقتی «جان بولتون» مشاور امنیت ملی سابق آمریکا خواست حماقت رئیس‌جمهور این کشور برای حمله به ایران را در برنامه اینترنتی «نظم جدید» (New Order TV) تحلیل کند؛ گفت: «اگر او [ترامپ] فقط یک بار به نقشه نگاه می‌کرد، اهمیت تنگه هرمز را می‌فهمید... هر کس نگاهی به نقشه بیندازد می‌فهمد که تنگه هرمز یک گلوگاه راهبردی بالقوه است.» اینکه ترامپ تاکنون به نقشه جهان با دقت نگاه نکرده باشد اصلا دور از ذهن نیست. هرچه باشد برای کسی که یکی از افتخاراتش در دوران ریاست‌جمهوری احداث سالن مجلل رقص در کاخ سفید است؛ تحلیل‌هایی از این دست بیش از حد پیچیده و سنگین به نظر می‌رسد!

البته بولتون معتقد بود تصمیم اشتباه ترامپ در حمله به ایران نه فقط به خاطر ضریب هوشی ناچیز او؛ که به دلیل محاسبات غلط او و کارشناسانش از واکنش ایران در بستن تنگه هرمز بوده است. در واقع آنها اصلا فکر نمی‌کردند ایران دست به چنین اقدامی بزند. اینکه چه افراد و جریان‌هایی در داخل ایران چنین خطایی را در ذهن مقامات آمریکایی ایجاد کرده بودند که جمهوری اسلامی اقدام به انسداد تنگه هرمز نمی‌کند و در نتیجه ساکنان کاخ سفید را برای حمله به ایران مصمم کردند؛ اگرچه مهم است اما موضوع این یادداشت نیست. اکنون واقعیت فعلی جهان این است که تنگه حیاتی هرمز برخلاف خواست و پیش‌بینی آمریکایی‌ها تقریبا مسدود شده و دونالد ترامپ نه فقط با نگاه به نقشه که با دیدن برخی آمار و ارقام ساده هم می‌تواند بفهمد چه بلایی بر سر خودش و هم‌پیمانانش آورده است. او باید این اعداد را هر چقدر هم که برای ذهن ناتوانش دشوار باشد، به خاطر بسپارد.

بیایید از «عدد ۳۴» شروع کنیم. عرض تنگه هرمز در باریک‌ترین نقطه خود فقط «۳۴ کیلومتر»(حدود ۲۱ مایل) است. چیزی کمتر از فاصله تهران-کرج و تقریبا معادل فاصله زمینی «کاخ سفید» تا پایگاه هوائی «اندروز» در واشنگتن. ترامپ هر بار که برای شروع یک سفر هوائی مسیر بیست دقیقه‌ای کاخ سفید تا پایگاه هوائی اندروز را می‌پیماید، می‌تواند به این نکته لطیف فکر کند که در جهانی به این بزرگی چگونه مسافتی به این کوچکی گلوی او و دولتش را فشرده است! ایران تسلط آمریکا بر ۳۴ کیلومتر از جهان را شکست و به دنیا نشان داد آمریکا ابرقدرتی پوشالی است که با تمام تجهیزات و متحدانش حتی نمی‌تواند امنیت چنین مسافت کوتاهی را حفظ کند.

«۲۰ میلیون»؛ این عدد دیگری است که مقامات آمریکایی باید به خاطر بسپارند. حماقت آنها در حمله به ایران و در نتیجه انسداد تنگه هرمز، بازار جهانی نفت را با کسری تقریبا ۲۰ میلیون بشکه نفت در روز مواجه کرده است. یک پنجم نفت معامله شده جهان از تنگه هرمز می‌گذرد و این اخلال در حرکت نفتکش‌ها باعث جهش آنی قیمت نفت برنت به بالای ۱۰۰ دلار در هر بشکه شد. قیمتی که حدود ۴۰ درصد بیشتر از بهای نفت قبل از جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران است. اکنون در حالی که نفتکش‌های کشورهای دیگر با محدودیت شدید تردد در تنگه هرمز مواجه‌اند، ایران نفت خود را با قیمت و حجمی بالاتر از گذشته به فروش می‌رساند.

«۲۰ درصد» از گاز طبیعی مایع جهان نیز از تنگه هرمز می‌گذرد. این حجم تقریبا دو برابر ظرفیت خط لوله «نورد استریم» است که گاز روسیه را برای مصارف کشورهای اروپایی به آلمان منتقل می‌کرد. با توقف صادرات گاز از تنگه هرمز؛ جایگزینی این حجم برای بازارهای جهانی تقریبا غیرممکن است و در نتیجه کشورهای واردکننده به خصوص کشورهایی مثل ژاپن، کره‌جنوبی و هند باید منتظر خاموشی‌های گسترده و تعطیلی صنایع سنگین خود باشند.

«۵۰ درصد»؛ این عدد را آمریکایی‌ها خوب به خاطر سپرده‌اند چون میزان افزایش میانگین قیمت هر گالن بنزین در آمریکا از زمان آغاز جنگ است. آنها طی دو ماه گذشته ۴۰ میلیارد دلار هزینه بیشتری برای بنزین پرداخت کرده‌اند و آن‌طور که سناتور «روبن گالکو» می‌گوید: «آمریکایی‌ها برای پرداخت هزینه بنزین، در تنگنا هستند.» انسداد تنگه هرمز همچنین هزینه سوخت جت را تقریبا دو برابر کرده است. شرکت «اسپریت ایرلاینز» اولین شرکت هواپیمایی آمریکایی بود که به دنبال افزایش سرسام‌آور قیمت سوخت جت، اعلام ورشکستگی کرد. این شرکت با مدیریت صدها پرواز روزانه و اشتغال ۱۷ هزار نفر، سهم ۵ درصدی از پروازهای داخلی آمریکا را در اختیار داشت. ۴ شرکت هواپیمایی دیگر در آمریکا نیز با خطر تحمیل خسارت ۱۱ میلیارد دلاری در انتظار سرنوشتی مشابه به سر می‌برند. طبق گزارش وال‌استریت ژورنال در اروپا تنها حدود «۶ هفته» ذخیره سوخت جت باقی مانده و شمارش معکوس برای زمینگیر شدن هواپیماها در کشورهای اروپایی نیز آغاز شده است.

«عدد ۵» میانگین روزانه تعداد کشتی‌هایی است که توانسته‌اند از تنگه هرمز عبور کنند که البته بیشتر آنها هم مرتبط با ایران بوده‌اند. طبق گزارش «لویدز لیست اینتلیجنس»، قبل از جنگ این تعداد بین ۱۰۰ تا ۱۳۵ کشتی در روز بود. وقتی میزان تردد از ۱۳۵ کشتی به تنها ۵ کشتی در روز سقوط می‌کند یعنی پیوند میان تولیدکنندگان مواد اولیه در خلیج ‌فارس با مصرف‌کنندگان صنعتی در غرب و شرق جهان از هم گسسته شده است. بنابراین مقامات کاخ سفید حتما این عدد را خوب به خاطر می‌سپارند.

«۴۶ درصد» از تجارت جهانی «اوره» به عنوان پرکاربردترین کود نیتروژنی جهان در خلیج‌فارس صورت می‌گیرد. «سازمان تجارت و توسعه ملل متحد»(UNCTAD) می‌گوید نزدیک «۵۰ درصد» تجارت گوگرد جهان نیز از خلیج‌فارس تأمین می‌شود و حداقل «۲۰ درصد» کل صادرات کود از طریق دریا به این منطقه اختصاص دارد.

با انسداد تنگه هرمز و کاهش چشمگیر تردد کشتی‌ها، کشاورزان و صاحبان صنایع غذایی علاوه ‌بر اینکه با مشکل هزینه سوخت ماشین‌آلات کشاورزی دست و پنجه نرم می‌کنند باید با کمبود کود و گوگرد نیز کنار بیایند.

برای همین بود که ائتلافی متشکل از ده‌ها اتحادیه و سازمان بزرگ کشاورزی آمریکا در نامه‌ای به ترامپ، از شکل‌گیری «طوفان کامل» چالش‌ها سخن گفت و هشدار داد که این وضعیت می‌تواند بقای بلندمدت تولید داخلی مواد غذایی را تهدید کند.

«مارجری تیلرگرین» نماینده سابق کنگره آمریکا و از حامیان پیشین ترامپ در واکنش به گزارش رسانه‌ها درباره ناتوانی کشاورزان آمریکایی در تأمین کود، نوشت: «روزی در آینده، والدین به فرزندان خود خواهند گفت که به‌دلیل جنگ ترامپ با ایران، مزارع از بین رفت، چون کشاورزان توان خرید کود را نداشتند و هزینه‌های کشاورزی بیش از حد بالا رفت.»

«عدد ۸۷» به ساکنان کاخ سفید یادآوری می‌کند که تصمیم احمقانه‌شان در حمله به ایران دست‌کم ۸۷ کشور جهان را مستقیما متأثر کرده و باعث سرگردان شدن حدود ۱۵۵۰ کشتی متعلق به آنها در خلیج‌فارس شده است. این عدد یک نکته دیگر را نیز یادآوری می‌کند و آن اینکه آمریکا بیش از ۷۰ روز است که علی‌رغم وعده‌ها و رجزهایش مبنی بر اسکورت کشتی‌ها و ایجاد کریدور امن در تنگه، هنوز نتوانسته هیچ کاری برای این ۸۷ کشور و عبور ۱۵۵۰ کشتی‌شان از تنگه هرمز انجام دهد.

۸۷ کشور یعنی تقریبا نیمی از کشورهای جهان، حالا از آمریکایی که خود را قدرت برتر دنیا معرفی می‌کرد ناامید شده‌اند و برای عبور کشتی‌های‌شان از تنگه هرمز به رایزنی با ایران روی آورده‌اند.

«۱۵ هزار»؛ تعداد سربازانی است که به گفته ارتش تروریستی آمریکا برای اجرای عملیات «پروژه آزادی» وارد عمل شدند تا آبرو و حیثیت از دست رفته آمریکا را برگردانند و مسیر امنی برای عبور کشتی‌ها از تنگه هرمز ایجاد کنند. نتیجه این لشکرکشی اما بیش از اندازه مضحک بود و یک عدد تاریخی دیگر را به یادگار گذاشت: «عدد ۳۶».

فقط «۳۶ ساعت» زمان کافی بود تا عملیات پر سر و صدای «پروژه آزادی» که رئیس‌جمهور آمریکا به عنوان ابتکار عمل خود از آن نام می‌برد؛ با شکستی مفتضحانه روبه‌رو شود. علی‌رغم به میدان آمدن ناوهای آمریکایی و همراهی امارات متحده عربی با پروژه واشنگتن، هیچ کشتی‌ای نتوانست از تنگه هرمز عبور کند.

ایران با اعلام شرایط جدید تردد در تنگه هرمز عملا امارات متحده عربی را به محاصره دریایی درآورد و با انفجارهای صورت گرفته در بندر فجیره و برخی کشتی‌های متخلف، تنگه هرمز به انسداد کامل نزدیک‌تر شد. «کریس رایت» وزیر انرژی آمریکا مدتی بعد در مصاحبه با شبکه تلویزیونی MSNBC اعتراف کرد که آمریکا به دلیل نگرانی از حملات فاجعه‌بار ایران از «پروژه آزادی» عقب‌نشینی کرد.

«رابرت کاپلان» تحلیلگر سرشناس آمریکایی با دیدن استیصال کشورش برای بازگشایی تنگه هرمز در گزارشی با عنوان «زوال تراژیک نیروی دریایی آمریکا» برای «نیویورک‌تایمز» نوشت: «نیروی دریایی آمریکا که زمانی برای حکمرانی بر اقیانوس‌های بزرگ طراحی شده بود، اکنون در تنگه هرمز به دام افتاده است... دورانِ ترساندن کشورها با اعزام یک ناو هواپیمابر به پایان رسیده است. وقتی ایران بدون ترس به پایگاه‌های آمریکا خسارات میلیاردی می‌زند و نیروی دریایی آمریکا نمی‌تواند تنگه را باز کند، اعتبار قدرت دریایی آمریکا برای همیشه از بین رفته است.»

درست است که اغلب ناظران بین‌المللی و حتی مردم آمریکا؛ دولت ترامپ و آمریکا را بازنده جنگ با ایران می‌دانند اما بازنده‌تر از آنها حاکمان مرتجع عربی منطقه هستند. همان‌ها که سال‌ها قیمت نفت و محصولات نفتی را برای آمریکا پایین نگه داشتند، آب و خاک کشور خود را در اختیارش گذاشتند و میلیاردها دلار در قالب قراردادهای نظامی به خزانه دولت آمریکا ریختند اما هنگام جنگ، آمریکا نه تنها از آنها که حتی از پایگاه‌ها و تجهیزات نظامی خودش در آب و خاک آنها نتوانست دفاع کند.

ذلت مضاعف حکام عرب این روزها برای هر ناظری عبرت‌آموز است و بار دیگر ما را به یاد سخنان الهی امام راحل عزیزمان می‌اندازد که ۲۵ مرداد ۱۳۶۴ در پیام حج خود به مسلمانان ایران و جهان نوشت: «اگر ملت‌های اسلامی و دولت‌های کشورهای اسلامی، با اینهمه امکانات انسانی و ذخایر مورد احتیاج حیاتی قدرتمندان، از روی قدرت با آنان برخورد کنند، و از جار و جنجال و هیاهوهای کاخ‌نشینان نترسند و تحت تأثیر تبلیغات دروغین رسانه‏های طرفدار و جیره‌خوار ابرجنایتکاران واقع نشوند، و با اتکال به قدرت لایزال ایزدی و به شکر نعمت‌هایی که به آنها داده است بر سر آنها فریاد کشند و آنان را تهدید به بستن مرزهای خود به روی آنان و قطع کمک‌های خود از نفت و غیر آن نمایند، شکی نیست که آنها در مقابل این قدرت، که ما قدر آن را نمی‏دانیم، تسلیم خواهند شد.»